Rejs o północy słońca po fiordach w Tromso: letnia połowa arktycznego roku

Fakt techniczny jest prosty: powyżej koła podbiegunowego, przez okres wokół przesilenia letniego, słońce pozostaje nad horyzontem przez pełne dwadzieścia cztery godziny. W Tromsø okres ten trwa około dwóch miesięcy.

To, co to oznacza w praktyce, jest dziwniejsze i lepsze niż opis. Słońce nigdy nie wznosi się wysoko — krąży pod płytkim kątem — więc światło pozostaje niskie, ciepłe i boczne przez wiele godzin. Fotografowie dostają złotą godzinę, która trwa przez większość wieczoru i połowę nocy. Góry zachowują swoje cienie. Morze nabiera miedzianego koloru.

To także spłaszcza dzień. Restauracje są pełne o jedenastej wieczorem, dzieci bawią się na zewnątrz o północy, a wieczorny rejs czuje się jak popołudniowy. Jeśli przyjechałeś z normalnej szerokości geograficznej, spodziewaj się, że twój sen będzie dziwny przez dwie noce, a potem się unormuje — zasłony blackout w każdym hotelu w Tromsø są tam nie bez powodu.

Dla rejsu po fiordzie praktyczną konsekwencją jest to, że najlepszy rejs dnia to ten ostatni. Wiatr zwykle słabnie wieczorem, woda staje się płaska, a światło jest w najlepszej formie. Zimą jest odwrotnie, co jest jednym z powodów, dla których ten sam rejs po tym samym fiordzie to inny produkt w odstępie sześciu miesięcy.

Morze jest spokojne. Sztormy, które dominują na norweskim wybrzeżu od października do marca, w dużej mierze ustają. Letnie rejsy są odwoływane znacznie rzadziej, a sześciogodzinna wyprawa do Sommarøy staje się naprawdę przyjemnym dniem, a nie wyczynem wytrzymałościowym.

Kolory zmieniają się całkowicie. Śnieg cofa się na szczyty, brzozy pojawiają się na niższych zboczach, a fiord przechodzi z czarno-białego w zielony, niebieski i złoty. Białe piaszczyste plaże wokół Sommarøy na zdjęciach wyglądają jak karaibskie, a w rzeczywistości mają osiem stopni.

Dzikie zwierzęta osiągają szczyt. Bieliki karmią pisklęta i polują nieustannie. Kolonie ptaków morskich są pełne — mewy trójpalczaste, alki, maskonury na niektórych wyspach. Morświny i foki są w pobliżu. To sezon, w którym rejs po fiordzie podwaja się jako wyprawa ornitologiczna, choć nikt tego nie reklamuje.

A zorza znika. Między końcem maja a końcem lipca nie ma ciemności, więc zorza polarna po prostu nie jest dostępna. Jeśli to ona jest powodem twojego przyjazdu, zarezerwuj wrzesień–marzec — a jeśli nie, lato usuwa największe źródło rozczarowań w arktycznych podróżach.

Dwa miesiące bez zachodu słońca robią coś z organizmem, który oczekuje zmierzchu. Prawie każdy, kto przyjeżdża tu pierwszy raz, śpi źle przez pierwszą noc lub dwie, a potem się przyzwyczaja.

Rozwiązanie jest prozaiczne, ale skuteczne: zasłony zaciemniające, maska na oczy i stała pora snu. Każdy hotel tutaj ma to pierwsze, a maska wypełnia lukę. Tym, co naprawdę nie daje spać, nie jest światło przez okno, lecz miasto, które nie śpi — dzieci bawiące się o jedenastej, ludzie jedzący na zewnątrz o północy, całe miejsce zachowujące się tak, jakby była szósta wieczorem.

Jest też realna zaleta. Możesz wypłynąć o dziewiątej wieczorem i wrócić o północy w pełnym świetle, a fiord o tej porze jest pusty i zupełnie spokojny. Wszystko, co zwykle robisz w południe, w czerwcu możesz zrobić o dziesiątej w nocy, a przez dwa miesiące ciemność niczego ci nie ogranicza.

Jedno praktyczne ostrzeżenie: to pora, w której ludzie lekceważą słońce. Osiemnaście godzin dziennie niskiego światła odbitego od wody poparzy skórę, która nigdy nie widziała arktycznego lata.