Wyprawa wędkarska z Tromsø: rejs po fiordzie z wędką za burtą

Ten sam ciepły prąd, który utrzymuje fiordy wolne od lodu, przyciąga ryby. Każdej zimy skrei — dorsz arktyczny, który spędził lata na żerowiskach Morza Barentsa — migruje na południe, aby odbyć tarło wzdłuż tego wybrzeża, i robi to od tak dawna, jak sięgają zapisy.

Ta migracja zbudowała północną Norwegię. Sztokfisz, czyli dorsz suszony na drewnianych stelażach w zimnym powietrzu bez soli, był eksportowym towarem, który opłacił kościoły i miasta, a w średniowiecznej Europie żywił ludzi w dni postne. Stelaże widoczne na brzegu z każdej łodzi to nie dekoracja; to wciąż działający przemysł.

Dla gościa z wędką praktyczny efekt jest taki, że łowisz na wodach pracujących, a nie w turystycznym stawie. Dorsze, plamiaki i rdzawce biorą na sznury ręczne z kilkoma haczykami; załoga zakłada i zdejmuje przynęty, a technika zajmuje około trzydziestu sekund do nauczenia: opuść na dno, zwiń dwa obroty, delikatnie podrywaj.

Limity i przepisy dotyczą zarówno gości, jak i floty — są ograniczenia dotyczące tego, co możesz wywieźć z kraju, a łodzie je znają. To, co złowisz danego dnia, zwykle jest gotowane lub zatrzymywane przez operatora, i nic się nie marnuje.

Zobaczysz je z każdej łodzi: rzędy drewnianych stelaży, wysokich na dwa lub trzy piętra, stojących na brzegu. To hjeller, czyli suszarnie, i to one są powodem, dla którego to wybrzeże jest zamieszkane od tysiąca lat.

Dorsz zawieszony na nich w lutym schnie w zimnym, suchym arktycznym powietrzu bez soli i dymu. Efekt, czyli tørrfisk, przechowuje się latami, waży ułamek świeżej ryby i przez całe średniowiecze był norweskim towarem eksportowym do Europy. Bergen się na tym wzbogaciło. Katolicka Europa jadła go w dni postne. Do dziś produkuje się go w ten sam sposób i nadal eksportuje, głównie do Włoch i Nigerii.

Ryby wieszane są mniej więcej od lutego i stelaże pozostają pełne do maja, dlatego rejs zimą lub wczesną wiosną pokazuje je w najbardziej efektownej formie. Później w roku są już tylko pustymi szkieletami na brzegu.

Jeden z rejsów opisanych na tej stronie zabiera cię prosto pod nie, co stanowi różnicę między oglądaniem ciekawostki z pokładu a staniem w środku działającej gałęzi przemysłu, która jest starsza niż wszystkie budynki w mieście.