Co ubrać na arktyczny rejs: kombinezon chroni mniej, niż myślisz

Warstwa bazowa. Termoaktywna bielizna lub wełna merino przy skórze, nigdy bawełna. Bawełna wchłania pot z drogi na nabrzeże, a potem chłodzi cię przez resztę rejsu.

Warstwa środkowa. Polar lub wełniany sweter. Dostarczony kombinezon chroni przed wiatrem i bryzgami, ale nie jest gruby, więc ciepło musi pochodzić z warstw pod spodem.

Czapka. Najważniejsza rzecz, jaką zabierasz. Dopasowana, zakrywająca uszy i na tyle ciasna, by przetrwać podmuch na otwartym pokładzie. Kaptur łopocze, ogranicza widzenie peryferyjne i uniemożliwia słyszenie przewodnika.

Rękawiczki, dwie pary. Cienkie rękawiczki, w których obsłużysz aparat, oraz ciepłe, które zakładasz ponownie. Zmarznięte dłonie to najczęstszy powód, dla którego ludzie opuszczają pokład, a to właśnie na pokładzie dzieje się wszystko.

Buty. Ciepłe, wodoodporne i z dobrą przyczepnością. Pokłady są mokre, a zimą lodowate. Trampki to klasyczny błąd turystów.

Jest bardziej wilgotno, niż się spodziewasz. Przybrzeżne arktyczne powietrze jest mokre, a wilgotne zimno przenika mocniej niż suche w tej samej temperaturze. Minus cztery w Tromsø odczuwa się bardziej niż minus piętnaście w głębi Finlandii, a turyści, którzy spakowali się pod liczbę, a nie pod wybrzeże, dają się zaskoczyć.

Wiosną światło jest ostre. Od marca słońce wraca szybko i odbija się jednocześnie od śniegu i wody. Okulary przeciwsłoneczne w kwietniu to nie próżność: ślepota śnieżna na łodzi to realne, choć drobne zagrożenie, a poza tym wszyscy i tak mrużą oczy w najlepszym świetle dnia.

Wewnątrz jest bardzo ciepło. Norweskie łodzie i budynki są porządnie ogrzewane, więc w salonie będziesz się pocić w tym, co potrzebne było na pokładzie. Warstwy, które można zrzucić, są ważniejsze niż jeden ogromny płaszcz i dlatego dostarczany kombinezon — który zdejmuje się w dziesięć sekund — sprawdza się tak dobrze.

Jeszcze jedna rzecz warta wspomnienia: Tromsø to normalne miasto ze sklepami. Jeśli przyjechałeś bez czapki lub rękawiczek, kupisz dobre w pięć minut od nabrzeża, i wiele osób tak robi.

Z aparatami na północy psują się trzy rzeczy i wszystkim trzem można zapobiec.

Baterie się wyczerpują. Ogniwa litowe szybko tracą pojemność na mrozie. Trzymaj zapasową w wewnętrznej kieszeni przy ciele i wymień, gdy pierwsza zacznie słabnąć — zwykle odzyska energię po ogrzaniu.

Soczewki parują. Nie na pokładzie, ale w chwili, gdy wnosisz zimny aparat do ogrzewanej kabiny. Rozwiązaniem jest pozostawienie go w torbie, dopóki się nie ogrzeje, zamiast wycierać soczewkę, która skrapla się od środka.

Sól dostaje się wszędzie. Rozpryski wysychają, tworząc mgiełkę, którą zwykłe przecieranie tylko rozmazuje. Miej przy sobie porządną ściereczkę, a na RIB-ie lub otwartym pokładzie trzymaj aparat pod kombinezonem między obserwacjami.

A w zimowym świetle fotografuj krótkimi seriami z szybkim czasem migawki, a nie długimi ekspozycjami — pokład się porusza, nawet gdy morze wygląda na spokojne.