Rejs po fiordach Tromso: cztery godziny na arktycznej wodzie i co tam naprawdę można zobaczyć

Tromsø leży na tej samej szerokości geograficznej co północne wybrzeże Alaski i środkowa Grenlandia. W obu tych miejscach morze zamarza. Tutaj nie zamarza, a powodem jest Prąd Norwesko-Atlantycki — północny kraniec systemu, który zaczyna się w Zatoce Meksykańskiej — który pcha ciepłą wodę wzdłuż całego tego wybrzeża.

Praktyczne konsekwencje są widoczne wszędzie. Tromsø to działający port z flotą rybacką i uniwersytetem, a nie odległa placówka. Fiordy są żeglowne w styczniu. A turysta może zarezerwować czterogodzinny rejs łodzią w Arktyce w środku zimy tak samo, jak zarezerwowałby go na południu Norwegii.

To również kształtuje krajobraz, który oglądasz. Ponieważ woda jest stosunkowo ciepła, a powietrze zimne, góry utrzymują śnieg aż do linii wody od października do maja, podczas gdy morze pozostaje czarne i otwarte. Ten kontrast — białe skały, czarna woda — jest tym, co tak naprawdę przedstawia każde zdjęcie z tych fiordów.

Jeszcze jedna rzecz z tego wynika. Ponieważ wybrzeże nigdy nie zamarza, są tu ryby, a skoro są ryby, to jest też wszystko, co je zjada: bieliki na cyplach, foki, morświny, a zimą orki i humbaki podążające za śledziami. Rejs po fiordzie to wyprawa przyrodnicza, która nie musi obiecywać dzikiej przyrody.

Pierwsze dwadzieścia minut to miasto. Łódź wypływa z portu, przepływa pod mostem Tromsø z Arktyczną Katedrą po stronie lądu stałego i opuszcza wyspę. W grudniu dzieje się to po ciemku, a miasto zostaje za tobą jako linia pomarańczowych świateł.

Potem zaczynają się góry. Miasto kończy się nagle — nie ma przedmieść, żadnych terenów przemysłowych — i płyniesz między Kvaløyą z jednej strony a lądem stałym z drugiej, ze szczytami sięgającymi tysiąca metrów prosto z wody.

Gdzieś w pierwszej godzinie pojawią się orły. Bieliki są tu stałymi mieszkańcami: rozpiętość skrzydeł wynosi dwa i pół metra, a siadają na tych samych cyplach na tyle często, że załogi wiedzą, gdzie zwolnić. To widok, na który nikt się nie zapisuje, a który wszyscy fotografują.

Środek rejsu to to, za co zapłaciłeś. Podczas rejsu z wejściem na ląd wysiadasz przy stojakach na ryby. Na rejsie wędkarskim linki idą za burtę. Na zabytkowej łodzi przewodnik opowiada, do czego ten fiord służył, zanim stał się atrakcją. To tutaj rejsy naprawdę się różnią.

Droga powrotna to najlepsze światło. Zimą to często godzina zorzy polarnej; latem niskie złote słońce, które utrzymuje się cały wieczór. W obu przypadkach Tromsø pojawia się przed tobą jako jasna linia pod czarnymi górami i to jest obraz, który ludzie zapamiętują.