Zimowy kayaking morski w Tromsø: fiord z wyłączonym silnikiem

Silnik robi z fiordem dwie rzeczy: hałasuje i przyspiesza. Odbierz obie, a miejsce zaczyna zachowywać się inaczej.

Pierwsza to dźwięk. W kajaku słyszysz wiosło, wodę uderzającą o kadłub, ptaki na klifach i czasem oddech czegoś, co wynurza się tuż obok. Na statku wycieczkowym wszystko to ginie pod dieslem.

Druga to bliskość. Bieliki, które zrywają się do lotu, gdy przepływa łódź, w obecności kajaka siedzą i obserwują. Foki wynurzają się i patrzą, zamiast odpływać. Poruszasz się z prędkością pływającego zwierzęcia, cicho, na wysokości oczu wody, i wszystko traktuje Cię inaczej.

Trzecia to linia brzegowa. Łódź płynie środkiem fiordu; kajak trzyma się krawędzi, tam gdzie są wodorosty, płytkie półki i małe plaże, do których żaden statek nie podejdzie. Zimą, gdy śnieg sięga linii wody, ta krawędź jest najlepszą częścią krajobrazu i jedyną, do której nikt inny się nie zbliża.

To, co tracisz, to dystans i ciepło. Pięć godzin w kajaku to ułamek tego, co pokonuje czterogodzinny rejs, i trzeba na to zapracować. Ten wybór to cała decyzja.

Nikt nie oczekuje od Ciebie przepłynięcia fiordu. Wycieczki z przewodnikiem odbywają się na osłoniętych wodach blisko brzegu — w zatokach wokół Tromsøya i Kvaløya — gdzie dystans falowania jest krótki, a wiatr nie ma się na czym rozpędzić.

Dystanse są niewielkie: dwie do trzech godzin na wodzie zwykle oznacza cztery do ośmiu kilometrów z przerwami, co jest łagodnym tempem dla początkujących. Kajaki to szerokie i stabilne łodzie turystyczne, a nie te chwiejne, które ludzie sobie wyobrażają, a przewodnicy wiosłują obok, a nie z przodu.

Wysiłek fizyczny jest realny, ale niewielki. Odczujesz go w ramionach następnego dnia, a nie w trakcie. Tym, co męczy ludzi, jest zimno, a nie wiosłowanie — a to problem ubioru, który ma rozwiązanie w postaci odpowiedniego stroju.

Przerwa to zwykle mała plaża z ogniskiem lub termosem i to wtedy wycieczka zmienia się z aktywności w popołudnie.